برای چکناواریان، مهمترین وظیفه بازسازی زندگی فرهنگی گیومری (که آن زمان لنیناکان نام داشت)، دومین شهر بزرگ ارمنستان که توسط زلزله ویران شده بود، بود. در سال ۱۹۹۱ چکناواریان قصد خود را برای رفتن پیاده از ایروان به گیومری به منظور جمعآوری کمکهای مالی برای تلاشهای بازسازی اعلام کرد. هزاران نفر در طول راه به او پیوستند و درصد بالایی از جمعیت ارمنستان برای این هدف پول اهدا کردند.
پانزده میلیون روبل که در آن زمان حدود ۲۰ میلیون دلار ارزش داشت، در سراسر کشور جمعآوری شد. متأسفانه، چند ماه بعد روبل شوروی کاهش ارزش یافت و چکناواریان مجبور شد از منابع خصوصی پول اضافی جستجو کند.
چکناواریان مقر عظیم حزب کمونیست را که ویران شده بود تصاحب کرد و در هفت سال آن را به اولین آکادمی موسیقی و هنر در گیومری تبدیل کرد. در این مدت، جمعآوری کمکهای مالی او منجر به تأسیس ارکستر سمفونیک، گروه بادی، گروه کر و گروه رقص، بازسازی تئاتر و راهاندازی مجدد ایستگاه تلویزیون گیومری و خرید سازهای موسیقی برای ارکستر و گروه که همه سازهایشان در زلزله نابود شده بود و همچنین ده پیانوی گراند برای آکادمی هنر و موسیقی شد.
چکناواریان همچنین در کمپین سال ۱۹۹۱ برای استقلال ارمنستان نقش مهمی داشت. او از طریق تورهای خود در شهرهای مختلف ارمنستان و یک اجرای تلویزیونی تمام شب در تلویزیون ملی دو روز قبل از تصویب این اقدام در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۱، موفق شد رأی «بله» برای استقلال را از ۳۰ به ۹۶ درصد افزایش دهد. با توجه به جنجال شدید و احساسات مردمی پیرامون مسئله استقلال، ماهیت مسالمتآمیز پیروزی منحصر به فرد بود که چکناواریان از طریق قدرت موسیقی و پیام فرهنگی مثبت به آن دست یافت.
پس از استقلال، چکناواریان در کمیته بازگرداندن پرچم پیش از کمونیستی ارمنستان و نشان ملی خدمت کرد. او به ویژه در تصویب سرود ملی «مر هائرنیک» (میهن ما) تأثیرگذار بود که کلمات بند اول آن را بازنویسی کرد. چکناواریان همچنین در آخرین سال دوره شوروی، نام دو خیابان اصلی ایروان را از لنین و ارتش سرخ به مسروپ ماشتوتس (خالق الفبای ارمنی در سال ۴۵۱) و گریگور روشنگر (بنیانگذار کلیسای ارمنی در سال ۳۰۱ میلادی) تغییر داد. این تغییر نام فلسفه او را درباره «ایمان و فرهنگ» به عنوان دو پایه بنیادینی که ملت ارمنی باید بر آن بازسازی شود، منعکس میکرد.
در طول محاصره انرژی فلجکننده بین سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۵ – نتیجه جنگ قرهباغ – پایتخت با کمبود غذا، آب، گرما و برق مواجه بود. چکناواریان وفادار به عهد خود که «درهای فرهنگ هرگز نباید بسته شوند»، در این زمان کنسرتهای هفتگی را حفظ کرد، از جمله مجموعه منظم کنسرتهای موسیقی معنوی هر شنبه در “anticipation” از یکصد و هفتصدمین سالگرد مسیحیت در ارمنستان.


۱ نظر