ایزایی و مکتب ویولون بلژیک (V)

اوژن ایزایی (1858-1931)
اوژن ایزایی (1858-1931)
کلا نسبت به منتشر کردن نوشته هایم تردید دارم؛ مطالب زیادی برای منتشر کردن دارم اما آنقدر شاهد چاپ مطالب ضعیف، خسته کننده و بی ارزش بوده ام که ترجیح می دهم که به ارزش نوشته هایم شک کنم تا اینکه اشتباهی را که دیگران مرتکب شدند را تکرار کنم. ما می توانیم از گام های (scales) دبوسی و آهنگسازان پس از او استفاده کنیم، همچنین آکورد های جدید آنها و توالی چهارمها و پنجمها، زیرا فرمول های تکنیکی جدید همیشه پس از یافته های هارمونیک دست می دهند.

هر چند هنوز متدی برای ویولن وجود ندارد که برای نواختن یک گام هولتون (whole-tone) انگشت گذاری تعریف کند. شاید باید تا زمانی که کرایسلر (Kreisler) یا خود من متدی برای ویولن بنویسیم که شکوفایی زیبایی های تکنیکی و رشد زیبایی شناسانه ویولن را آشکار سازد، شکیبا بود.

«در رابطه با تدریس ویولن باید بگویم که هیچ گاه ویولن را آنگونه که عموما انتظار می رود تدریس نکرده ام. اما در گودین – که اغلب تابستان هایی که در اروپا هستم را آنجا سپری می کنم- یک دوره آموزشی سنتی را درباره ویوتام، وینیافسکی و دیگر بزرگان ویولن برای ۴۰ تا ۵۰ دانشجو که علاقه مند بودند برگزار کردم، قرار است که همین دوره را برای مستر کلاسی از یک سری دانشجویان سطح بالا در سینسیناتی نیز برگزار کنم. من این کار را از روی عشق و علاقه انجام می دهم زیرا آثار مخصوصا ویوتام و وینیافسکی بسیار الهام بخش هستند. اما در عین حال نیز آنقدر بد نواخته می شوند (بدون هیچ شکوه و زیبایی و حسی از تفسیر سنتی اثر) که کیفیت کار نوازنده مانند کیفیت کار کارگرهایی است که از روی مقاطعه کار می کنند و مزد می گیرند!»

ویولن نوازی استادانه
«زمانی که کل تاریخ ویولن را در نظر می گیرم، به این نتیجه می رسم که سه گروه از موسیقیدانان از تبحر واقعی در زمینه ویولن برخوردار بودند. گروه نخست که متعلق به دوره رمانتیک هستند عبارتند از کورلی (Corelli)، ویتی و ویتام. گروه دوم متشکل از سه عضو است که به تکامل هنری رسیده اند: لوکاتلی (Locatelli)، تارتینی و پاگانینی.»

«گروه معاصر هم تراز این دسته دوم را سزار تامسون، کوبلیک (Kubelik) و بورمایستر (Burmeister) تشکیل می دهند. در آخر هم گروه سوم که بیشتر در زمینه آثار لیریک فعالیت دارد. اعضای این گروه چهار نفره عبارتند از: ایزایی، تیبود، میشا المان (Mischa Elman) و سامتینی (Sametini) از شیکاگو. سامتینی حقیقتا یکی از هنرمندان بسیار خوب گونه آوازی یا لیریک است. البته ویژگی های دیگری نیز وجود دارند. لوکالتی فقط در زمینه تکنیک برجسته نبود.»

«بسیاری از موسیقیدان های دیگر که نامشان در این گروه ها بیان نشده نیز خصوصیات مشترکی با این هنرمندان دارند. اما در حالت کلی من معتقدم که این گروه بندی به خوبی نمایانگر آنچه که ویولن نوازی استادانه می نامیم هستند و یک ویولون مستر باید یک ویولنیست، متفکر و شاعر باشد. او باید امید، عشق، احساسات و ناامیدی را شناخته باشد. او باید هر گونه احساساتی را درک کرده باشد تا بتواند آنها را در حین نواختن بیان کند. او باید آن گونه ویولن بزند که پان (خدای شبانان) فلوت می زد!»

و در آخر ایزایی نکته ای را خطاب به دانش پذیران و نوازندگان بلند پرواز گوش زد می کند: «اگر قرار است شاهد پیشرفت هنری باشیم، نباید عوامل تکنیکی و مکانیکی کار را نادیده بگیریم. نباید از یک پسر بچه پانزده ساله انتظار داشته باشیم که مانند یک نوازنده سی ساله که زندگی را واقعا تجربه کرده است بنوازد. اگر هنر ویولنیست، یک هنر واقعی باشد، نمی تواند در سنین نوجوانی موزیسین به اوج شکوفایی خود برسد.»

« در این سن تنها نویدی بر موفقیت ویولنیست وجود دارد که تنها با گذر زمان و در مسیر زندگی می تواند به موفقیت واقعی تبدیل شود. در عین حال آمریکایی ها استعداد ذهنی و روحی بالایی برای درک زیبایی دارند. آنها می توانند با افتخار ویولنیست هایی را که آینده درخشانی داشته و می توانند تا دو دهه دیگر به خط مقدم پیشگامان ویولن بپیوندند را از همین حالا معرفی کنند.»

theviolinsite.com

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

احمد نونهال: گروه های کر با چالش روبرو هستند

گروه کُر «شانته» به‌ رهبری احمد نونهال با همکاری جشنواره موسیقی صبا در دومین رویداد تابستانه پنج قطعه موسیقی کرال را در موزه نگارخانه کاخ گلستان اجرا کرد. احمد نونهال رهبری جوان و پر انگیزه است و توانسته با وجود مشکلات مختلف این گروه جوان را به روی صحنه ببرد. امروز گفتگوی محمدهادی مجیدی را با او می خوانید:

موسیقی و شعر در «گرگیعان و گرگیعان» (VIII)

در پایان این مراسم که معمولا تا پاسی از شب به طول می‌کشد، افراد گروه نذورات جمع آوری شده را بین خود و یا مستمندان تقسیم می‌کنند. همچنانکه در بالا ذکر شد، شکل اجرا در بین تمامی مناطق ترکمن نشین یکسان است. مفهوم ابیاتی که از سوی سرخوان قرائت می شود نیز یکسان است اما آن ابیات در هر منطقه با هم متفاوت است. به طور مثال، در ترکمنستان ابیاتی که سرخوان دسته می خواند، چنین است (با این توضیح که بعد از هر بند از ترانه ـ که از سوی سرخوان گفته می‌شود ـ تمام اعضای گروه، همصدا «یارمضان» می‌گویند.):

از روزهای گذشته…

مروری بر آلبوم «برای کامیون‌ها»

مروری بر آلبوم «برای کامیون‌ها»

مهمترین امتیاز این آلبوم ایده‌ی اولیه‌ی آن است: اینکه مجموعه‌ای از آوازهای بکر و بومیِ مردمِ فرهنگ‌های جغرافیایی مختلف در محیطِ خودشان ضبط شود، سپس موسیقی‌ای ساخته شود و صداهای ضبط شده همچون نگینی در دل آن موسیقی‌ها نشانده شوند. چنین ایده‌ای تا حال بی‌اغراق در ده‌ها آلبوم موسیقی‌های الکترونیک، راک تجربی و امبینت به کار رفته است. مانند استفاده از صدای امواج رادیویی مختلف، آوازها و موسیقی‌های بومیان، صداهایی از طبیعت، گفتگوهای تلفنی، صداهای ضبط شده از صنایع مختلف و نمونه‌های پرشمارِ موسیقایی و غیرموسیقاییِ دیگر که دستمایه‌ی آلبوم‌های موسیقی شده‌اند. در اینجا نیز نسخه‌ی ایرانیِ چنین ایده‌ای مبنای کار بوده که کماکان جذاب می‌نماید: آوازخواندن‌هایِ مردانی از قومیت‌های مختلف ایران. برای هر ضبط نیز ماجرایی و توضیحی و ترجمه‌ای در دفترچه نوشته شده است.
همراه با سلطان بلوز در ۸۰ سالگی

همراه با سلطان بلوز در ۸۰ سالگی

بی.بی کینگ (B.B. King)، اسطوره بلوز همچنان در تور است و ساعتهای فراغت خود را در اتوبوس مجهز بسیار بزرگ خود به بازی تخته نرد و دومینو در کامپیوتر میگذراند.
درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (IV)

درباره مشکل «شیش هشت» و «میزان های لَنگ» در وزن شناسیِ موسیقی ایرانی (IV)

مشکل اصلی وزن شناسی در تئوری پردازی ها، عدم توجه و تفکیک بین دو مفهوم مهم «ضرب و تاکید» در وزن شناسی است. «ضرب» و «تاکید»، پدیده های وابسته به هم و اغلب در هم ادغام شده هستند؛ آنچنان که تفکیک آنها از هم مشکل است. مشکل دیگر این است که واژه ها تعریف هایِ دقیق و تدوین شده ندارند. واژه «ضرب» در نوشته های موجود به مراتب بیشتر از «تاکید» اما با مفهوم های متفاوت مورد استفاده است.
تجسم امپراتوری پارس با چنگ

تجسم امپراتوری پارس با چنگ

در روزهای شانزدهم و هفدهم آذر، شاند ویلیامز ، چنگ نواز ارکستر سمفونیک بی.بی.سی. در فرهنگسرای نیاوران به اجرای یک برنامه تکنوازی پرداخت. وی در این رسیتال، ضمن اجرای ((ساراباند)) اثر جورج فردریک هندل (۱۷۵۹-۱۶۸۵)، ((سونات در دو مینور)) از ژان لادیسلاو دوسک (۱۸۱۲-۱۷۱۲)، ((ستارگان دیگر نمی درخشند)) از مایکل استیمسون ( متولد ۱۹۴۸)، ((رقص شرقی)) ساخته آرام خاچاطوریان (۱۹۷۸-۱۹۰۳)، ((امپرمپتو)) از گابریل فوره (۱۹۲۴-۱۸۴۵)، ((سه قطعه کوتاه)) اثر فرنی فارکاس (۲۰۰۰-۱۹۰۵)، ((امپرمپتو)) از له فن دلدن (۱۹۸۸-۱۹۱۹)، ((له سور پرمیر آمپرومپتو)) از جان توماس (۱۹۱۳-۱۸۲۶)، قطعه ای نیز به نام ((فانتزی ایرانی)) ساخته امیر مهیار تفرشی پور (آهنگساز جوان ایرانی مقیم لندن) اجرا نمود.
نی و قابلیت های آن (I)

نی و قابلیت های آن (I)

در ادامۀ مباحث مقدماتی در مورد ساز های ایرانی تلاش می کنیم به تدریج، به بررسی سازهای ایرانی و قابلیت های آنها و نقاط قوت و ضعف آنها در تکنوازی و کارهای گروهی بپردازیم و در ادامه این مباحث به برخی طرح ها و ابتکاراتی که در راستای تکامل تدریجی این سازها و برطرف کردن نقاط ضعف اجرایی و ساختاری آنها صورت گرفته، می پردازیم.
کنسرت گروه آینه با آواز بحیرایی

کنسرت گروه آینه با آواز بحیرایی

گروه موسیقی آینه به خوانندگی رامین بحیرایی و سرپرستی مجید کولیوند کنسرتی را در روزهای ۱۵ و ۱۶ مهرماه در تالار رودکی اجرا می‌کند. گروه آئینه که بیشتر اعضای آن از فارغ التحصیلان و یا دانشجویان موسیقی در دانشکده موسیقیِ دانشگاه هنر تهران هستند با این هدف تشکیل شده است تا عرصه ای باشد برای ابراز اندیشه ها و توانمندی های اعضای خود در عرصه موسیقی ایرانی. گروه آینه قصد دارد، ضمن بکارگیری و پاسداشت ارزش های هنری موسیقی سنتی سرزمین خود، عرصه های جدیدی را در حوزه های آهنگسازی و اجرای موسیقی ایرانی تجربه کند.
دو نمود از یک تفکر (IV)

دو نمود از یک تفکر (IV)

همین مساله سبب آن می گردد تا در درک و دریافت یک اثر معماری یا موسیقی ایرانی، با اتفاقی “آنی” طرف نباشیم و همه چیز با کشف و شهود، مراقبه و به صورت تدریجی انجام گیرد. کشف تفاوت ها و خصیصه های هر بنا، کشف جزییات تزیینات سر در یک بنا یا شبستان یک مسجد و یا کشف تفاوت های تاویل دو نوازنده یا موسیقی دان متفاوت در مواجهه با گوشه ای یکسان است که “تنوع” در عین “وحدت” را در هنر ایرانی معنا می بخشد. شاید این تفکر “کشف و شهود”ی، کلیدی باشد برای دریافت بیشتر بینش آثار هنری در شرق و به خصوص در ایران.
«دیوار» شاهکار موسیقی راک

«دیوار» شاهکار موسیقی راک

“دیوار” (The Wall) پینک فلوید، نقطه اوج حضور موسیقی راک در یک فیلم و نمونه ای تکرار نشدنی از یک اپرای موفق راک است. فیلم ” The Wall” تفسیری است زیبا از اثر جاودانه پینک فلوید با داستانی تاثیر گذار در مورد کودکی، شهرت و جنون فردی که می تواند نمونه ای از افراد یک جامعه باشد. این فیلم بدون شک جایگاه آنرا دارد که نوعی اعجاز سینمایی تلقی شود.
نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (I)

نقد تاریخ نگاری موسیقی ایرانی (I)

تاریخ نگاری در مقوله ی هنر، در فرهنگ ایرانی و فارسی بیشتر به شعر و ادبیات اختصاص یافته و تنها در این بخش است که بررسی های تاریخی مفصل، معتبر و متنوع موجود است. بررسی های تاریخی در هنرهای دیگر، از جمله موسیقی، کم یاب اند و آنچه که هست (چنان که در این نوشته بررسی خواهد شد) چندان معتبر و مفصل نیستند.
برندگان پنجاهمین دوره مراسم جایزه گرمی

برندگان پنجاهمین دوره مراسم جایزه گرمی

برندگان پنجاهمین دوره مراسم جایزه گرمی معرفی شدند، در طی دوره های قبل آلبومهایی از اساتید ایران چون محمدرضا شجریان و حسین علیزاده نامزد دریافت این جایزه بودند که متاسفانه در این دوره هیچ اثری از هنرمندان ایرانی به دور نهایی راه نیافت.