لیدی بلانت و مسیح (II)

آنچه را که می توان درباره جزئیات قطعات تعویض شده مطرح نمود ابتدا درباره فینگر برد کوتاه و پهن آن است که تماما از چوب افرا ساخته شده و یک روکش نازک از جنس چوب آبنوس بر روی سطح آن قرار داشت و باس بار این ساز که کمی نسبت به نمونه مشابه خود در ویلن مسیح کوتاه تر بوده اما از نظر کیفیت از جنس همان چوب کاج با رگه های پهن ساخته شده است.

ساختار رنگ و جلای سطح ساز از کیفیت بالایی برخوردار است و آنچنان که دیده می شود، پوشش سطوح کلی ساز کاملا ماهرانه اجرا شده است که بخشی از آن در ارتباط با میزان قوام در مجموعه مواد تشکیل دهنده رنگ است، غلظت جلای اصلی هنوز در بخشهایی از گوشه های مثلثی شکل ساز و همچنین در لبه ها به چشم می خورد.

درون Peg Box نوشته ای واضح است که شکل PG می باشد و بیانگر این است که این ویولن بر اساس آن شناسه ساخته شده است.

هنگامی که صحبت ازشناسه، کد و یا عدد و یا حروفی به اشکال مختلف به میان می آید، احتمال وجود سند مهندسی و یا تصویری را محقق می سازد که استناد سازنده ساز بر آن گواهی شده است حال می تواند بعد از بهره گیری سازنده از طرح مورد نظرش در آن تغییراتی را برای رسیدن به نکات تازه تر اعمال کرده باشد و یا اینکه تماما از آن شناسه تبعیت کرده باشد، در این جا نیز با همین نکته مواجه هستیم حال آنکه شناسه PG در اسناد به جا مانده از استرادیواری وجود داشته و به ثبت رسیده است.


PG Document به عنوان اصلی ترین سند در کنار دیگر نمونه های موجود به جهت استخراج طرح اصلی برای باز سازی مجدد Lady Blunt مورد استفاده قرار می گیرد هر چند که Antonio Stradivari به طور قطع تغییراتی را در آن اعمال نموده است که شاید از دید ما پنهان باشد اما می توان از طریق بررسی نمونه اصلی ساخته شده بخشهایی از آن را نیز مطابقت داد.



به احتمال بسیار زیاد تا قبل از سال ۱۹۰۰ میلادی الگوهای دقیقی از آن بوسیله خانواده ویوم و هیل استخراج شده است که به کامل ترین آن می توان به نمونه های ویوم اشاره نمود، زیرا که برای تعویض باس بار ساز او نیز ویلن را صفحه برداری نموده و طبیعتا از مختصات ضخامتی ساز جدولی را ترتیب داده است، اما اینکه این اسناد کجاست و چگونه امکان دسترسی به آن فراهم است مبحثی بس گسترده و پیچیده که شاید از گذشته تا امروز بوده و تا آینده ای در پیش رو ادامه خواهد داشت.



در نمایی دیگر یک خط برش در قسمت کلاف پائین ویلن در ناحیه میانی به چشم می خورد، به نظر میرسد که این کلاف در ابتدا یک تکه بوده است که شاید بنا به دلایل فنی برش خورده و مجددا به بلوک انتهایی متصل شده باشد. بر خلاف سایرآثار استرادیواری که موج های چوب از هماهنگی ممتد برخوردار هستند در این نمونه جهت موجها (نقوش و فرهای روی چوب) در محیط کلی کلافها یک شکل نیست همچنین جهت خطوط موجها در صفحه زیر بصورت V باز در نظر گرفته شده است و همانطور که در تصویر مشاهده می کنیم از کیفیت بالا و بر افروختگی ویژه ای برخوردار است.



محدوده لبه ها در ساز پهناورو مسطح هستند، سه زه ها نیز پهن بوده وضخامتی بیش ازنوع سه زه های امروزی است واستقرارآن در امتداد محیط صفحه ات ساز در جایگاه خود به خوبی کار گذاشته شده وتا انتهای قسمت تاجی شکل (گوشه ها) گسترش یافته اند.

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

«نغمه های گمشده» به انتشار رسید

«نغمه های گمشده» مجموعه ۱۸ قطعه برای گیتار کلاسیک شامل ۱۴ اثر سولو و چهار قطعه کوارتت است که با همکاری پیمان شیرالی نوازنده و آهنگساز ایرانی و آسونتو جیاسکو نوازنده و آهنگساز ایتالیایی تهیه شده است.

نگاهی اجمالی به شیوه‌ی کار واروژان (IV)

غیر از یک نفر از تنظیم‌کننده‌های جوان که پاسخ برخی از پرسش‌های ذهنی من را داشت و اتفاقاً چون ارتباط خوبی با یکی از آهنگ‌سازان پیشکسوت و هم‌زمان با واروژان دارد، پیشنهاد کرد که برای رسیدن به بهترین اطلاعات باید به آهنگ‌سازان پیشکسوت و هم‌دوره‌ی واروژان مراجعه کنم؛ ولی چون مطمئن بودم در این شماره‌ی ماهنامه‌ی هنر موسیقی حتماً همکاران نویسنده سراغ استادانی چون «ناصر چشم‌آذر» خواهند رفت و ممکن است مطلب من دچار معضل دوباره‌کاری و موازی‌کاری با مطلب نویسنده‌ای دیگر شود، از این کار پرهیز کردم.

از روزهای گذشته…

قول و غزل یا قول و غزل (IV)

قول و غزل یا قول و غزل (IV)

به نظر می رسد تا همین جا نیز این چند قطعه، قابل تأمل و گوش دادنی(!) باشند و اثر، در داشتن داعیه ای بیش از این، قابل دفاع نخواهد بود. نه به این دلیل که توضیحی در خصوص جنبه های احتمالی دیگر داده نشده بلکه تنها به این دلیل صریح که خود اثر، توضیحی بیش از این ارائه نمی دهد. از این رو، رهاشدن از بند چیدمان دستگاهی همانگونه که صاحب اثر نیز بر آن تأکید نموده، گام موثری در ورود به فضاهای مدال جدید خواهد بود.
فراخوان دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، ۸ و ۹ شهریور ۹۳

فراخوان دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، ۸ و ۹ شهریور ۹۳

دهمین دوره مسابقات گیتار کلاسیک تهران، در تاریخ ۸ و ۹ شهریور ۱۳۹۳ برگزار می شود. برگزار کننده این دوره از جشنواره گیتار کلاسیک تهران همچون دوره های گذشته، کیوان میرهادی است.
بنان، هنرمند زمان

بنان، هنرمند زمان

غلامحسین بنان در سال ۱۲۹۰ در تهران متولد شد. او در خانواده هنردوست و اعیان خود که نسبت نزدیکی با ناصرالدین شاه داشتند (مادرش برادرزاده ناصرالدین شاه بود) با آوازهای پدراولین درسهای موسیقی را آغاز کرد و پس از مدتی همراه با خواهرانش به مکتب مرتضی نی داوود نوازنده و آهنگساز نامدار ایران راه یافت که اولین معلم رسمی او در واقع نی داوود بود. او آواز را بعدها نزد ضیاء الذاکرین و ناصر صیف به روش سینه به سینه ادامه داد، او آنزمان شناختی از تئوری موسیقی و نت نداشت و آواز را به شیوه قدما و بدون توجه به جایگاه صدایش می خواند.
زوج هنری باربیرولی (I)

زوج هنری باربیرولی (I)

زوج باربیرولی از مشهورترین زوجهای هنری در موسیقی کلاسیک هستند، مخصوصا جان باربیرولی با وجود اینکه ۳۸ سال قبل از همسرش درگذشته است، هنوز شهرت بسیار زیادی در میان رهبران جهان دارد. رهبر والا مقام انگلیسی؛ جان جیووانی باتیستا باربیرولی (John Barbirolli)، در ۲ دسامبر ۱۸۹۹ در هولبورن-لندن و در خانواده ای موسیقیدان با اصلیت فرانسوی-ایتالیایی متولد شد. پدرش لورنزو و پدربزرگش آنتونیو، ویلنیستهای برجسته ایتالیایی و عضو ارکستر لا اسکالای میلان بودند که در فوریه ۱۸۸۷در اولین اجرای اتلو اثر وردی در آنجا شرکت داشتند. مادرش لوئیز ماری متولد جنوب فرانسه بود.
روش سوزوکی (قسمت بیست و هفتم)

روش سوزوکی (قسمت بیست و هفتم)

کان (Kan) می‌تواند درجات مختلف داشته باشد یعنی بستگی دارد به اینکه آیا این کان (Kan) برایش از کودکی تلاش، کار و تمرین شده است یا نه برخی برای رسیدن به مقصود به پانصد بار تمرین و برخی دیگر به پنج هزار بار تمرین نیاز دارند. علاوه بر این حالا من حتی به شیوه خودم نقاشی می‌کنم و حتی در حدود شصت سال است که می‌نویسم. نقاشی کردن و نوشتن نه تنها مرا بسیار به وجد و شادی می‌آورد بلکه خیلی‌ ها را خوشحالی می‌کند و این کارهایی که من می‌کنم (نقاشی و نویسندگی) با اینکه خیلی قدرتمند نیستند اما برای من کمک بزرگی در جهت ارائه متد آموزش و پرورش استعدادهای درخشان هستند.
آلبوم «اشتیاق» شامل آثار مجلسی رضا والی منتشر شد

آلبوم «اشتیاق» شامل آثار مجلسی رضا والی منتشر شد

آلبوم «اشتیاق» آثار مجلسی رضا والی با همکاری کوارتت زهیِ کارپِی‌دیِم، دیوید کُرِوار، داریوش ثقفی، چارلز وِدِربی از سوی مؤسسه ماهور منتشر شد. این آهنگساز پیشتر مجموعه ای به صورت اثر صوتی به همراه پارتیتور را از طریق نشر موسیقی خانه هنر خرد در دسترس علاقمندان موسیقی کلاسیک قرار داده بود.
نی و قابلیت های آن (X)

نی و قابلیت های آن (X)

برای آهنگسازی که به دنبال اصوات و رنگ های گوناگون است، نی می تواند نقش چند ساز را با رنگ های متفاوت بازی کند. در بسیاری از ساز های بادی موسیقی کلاسیک برای تغییر جنس و رنگ صوتی از سوردین استفاده می کنند، در حالی که در نی می توان چندین صدای متفاوت را با حالات گوناگون تولید کرد.
کاربرد نظریه آشوب در آهنگسازی (I)

کاربرد نظریه آشوب در آهنگسازی (I)

«آشوب عبارت است از تحول نادوره‌ای (غیر تناوبی) پیچیده‌ی یک سیستم دینامیکی غیر خطی در طول زمان که باعث می‌شود سیستم غیر قابل پیش‌بینی و معادل یک فرآیند کتره‌ای (۱) شود. این طرز رفتار نتیجه حساسیتِ نمایی (۲) سیستم‌های دینامیکی نسبت به شرایط اولیه است» (ریگدن ۱۸). واژه‌ی آشوب را در کاربرد امروزینش اولین بار در سال ۱۹۷۵ تییان – ییان لی و جیمز یورکی برای رفتار پیچیده و نادوره‌ای سیستم‌های دینامیکی غیر خطی به کار بردند، ولی اساس این پدیده را هانری پوانکاره در تلاش‌هایی که برای حل مسئله سه جرمی سیاره‌ها به عمل آورد درک کرده بود (۱۸۹۲).
تحصیل موسیقی در اروپا

تحصیل موسیقی در اروپا

دو گونه مدرسه موسیقی در اروپا وجود دارد که اگر کسی بخواهد نوازنده(کلاسیک، فولک یا مدرن) یا خواننده (کلاسیک، فولک یا مدرن) رهبر ارکستر، آهنگساز، منتقد موسیقی یا تئوریسین موسیقی شود، باید در امتحانات ورودی این مدارس شرکت کند. یکی از این مدارس کنسرواتوار است که در بسیاری کشورها دوره تحصیلی آن ۴ تا ۵ ساله است و بعد از دبیرستان میتوان به آن وارد شد… دیگری poly technik یا hochschule(در آلمان و اتریش) در دیگر کشورها مدرسیه عالی موسیقی است.
سیری در تاریخ موسیقی و خنیاگری ساسانیان (VII)

سیری در تاریخ موسیقی و خنیاگری ساسانیان (VII)

دستان‌ها مسائل گوناگونی را بیان می‌کنند، برخی از آن‌ها سرود مذهبی‌اند مانند ”یزدان آفرید”، برخی به حوادث تاریخی اشاره می‌کنند، مانند سرودهای حماسی “کین ایرج” و “کین سیاوش” و غیره که بعد از قرن پنجم، ساسانیان به یادآوری آن‌ها تمایل زیادی نشان می‌دهند.