CREMONA 1730–۱۷۵۰ nell olimpo della liuteria

The Violin Makers Of Cremona
نمایشگاهی کم سابقه برای ویلنهای تاریخی که بدست سازندگان بزرگی همچون ANTONIO STRADIVARI – GIUSEPPE GUARNERI DEL GESU, – CARLO BERGONZI ساخته و امروز معرف آثاری هنری و ارزشمند است.

براستی اینان چگونه توانسته اند بدون دسترسی به ابزار مدرن و پیشرفته و با توجه به محدودیتهای زمانی خود از هر لحاظ، ویلنهایی با این مشخصات تولید کنند. بررسی و پژوهش پیرامون موضوع، دریچه ایست به واقعیتهای گم شده که بعضی از سرآگاهی و بعضی دیگر بواسطه عدم توجه به توانایی ها، آنرا ساده می پندارند.

نمایشگاهی که با پسوند the olimpus of violin making نام گرفت مجموعه ای از ویولنهای این سه شخصیت بزرگ را در برداشت که از ۲۷ سپتامبر تا ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸ در شهر کرمونا ایتالیا، تدارک دیده شده بود.

تعداد بسیاری از محققین، پژوهشگران، سازندگان ویلن و دوستداران و علاقه مندان سازهای قدیمی از این مجموعه گرانبها بازدید کردند.

محل برگزاری این نمایشگاه در داخل ساختمان موزه استرادیواری “Museo Civico / Museo Stradivariano” بود که این خود نیز سطح کیفی کار را افزایش می داد.

موزه ای در قلب موزه ای دیگر، محصور در تاریخ هنر، از تابلوهای نفیس که گذشته این شهر را معرفی می کردند تا ویلنهای زیبا و ابزارهای اولیه دستی برای ساخت و تولید ویلن، همه و همه بیانگر شکوهی بود که آدمی را به سکوتی عجیب فرا می خواند.

باید به این موضوع اشاره کرد که در طول زمان برگزاری نمایشگاه، برنامه های دیگری از جمله بحث و گفتگو درباره سازها، اجرای موسیقی زنده با سازهای مختلف و همچنین معرفی ویلن GUARNERI “DEL GESU” ,PANETTE , 1737 در نظر گرفته شده بود.

موزه استرادیواری در شهر کرمونا
در این میان، مطالب بسیار جالبی از طرف کمیته محققین ارائه شد که از آن دسته می توان به موضوعاتی همچون: ویلن سازان کرمونایی – کرمونا در زمان استرادیواری –آنتونیو استرادیواری و ویلن سازان کرمونایی در قرن ۱۷ و ۱۸– و سرانجام سالهای اقتدار خانواده گوارنری و … را نام برد، ضمنا کمیته علمی متشکل از ۹ نفر مسئولیت کنترل و اجرای هر چه بهتر این گردهمایی را در تمامی قسمتها به عهده داشت.
تعداد سازهای موجود در این نمایشگاه جمعا به ۲۵ عدد می رسید که از این تعداد ۳ ویلن سل و ما بقی ویلن بودند، ۹ ویلن و یک ویلن سل از گوارنری، ۶ ویلن و یک ویلن سل ازآنتونیو استرادیواری، یک ویلن از اموبونو استرادیواری (فرزند آنتونیو استرادیواری)، یک ویلن از فرانچسکو استرادیواری (فرزند آنتونیو استرادیواری)،۴ ویلن از کارلو برگونزی، یک ویلن و یک ویلن سل از مایکل آنجلو برگونزی (فرزند کارلو برگونزی) مجموع آثاری بود که عنوان شد.

در بدو ورود به سالن اصلی نمایشگاه با مجموعه کاملی از ویلنهای گوارنری برخورد می کردیم که در بین آنها ویلن گوارنری به سال ساخت ۱۷۴۰ میلادی به نام ,YSAYE, توجه همه را به خود جلب می کرد، با ورود به سالن دوم در سمت راست با ویلنهای زیبای برگونزی و در سمت چپ با ویلنهای استرادیواریوس و فرزندانش مواجه می شدیم و در سالن سوم که در منتهی الیه سمت چپ قرار داشت با سه عدد ویلن سل با نمایی سرشار از پرسش و تعجب برخورد داشتیم که نا خودآگاه در انسان احساسی رمز گونه را تداعی می کرد.
GUARNERI del Gesu:violin 1740″ Ysaye”
ذکر این موضوع لازم است که به دلیل کنترل شدید و درجه امنیت بالا در این مکان، فیلم برداری و حتی عکس برداری امکان پذیر نبود. در قسمت سازهای آنتونیواسترادیواریوس که در بین سالهای ۱۷۳۳ و ۱۷۳۶ میلادی، و آخرین سالهای عمر این استاد بزرگ ساخته شده بود به نکاتی حائز اهمیت و جالب توجه برخورد می کردیم، که هر مورد آن بحثی است جامع و قابل بررسی.

امید است که بتوانیم درآینده، موضوعاتی از این دست را تحلیل و مورد پرسش و پاسخ قرار دهیم، تا که شاید گوشه ای از حقایق و نا گفته های تاریخ ویلن را با عواملی چون درک و اندیشه دریافت نمائیم.

تاریخ: اینگونه باید، که چنان پاسخی نیست مرا، برای حقیقت تو.

پانوشت:
ANTONIO STRADIVARI CREMONA, b c 1644 ; d 1737
GIUSEPPE GUARNERI DEL GESU, CREMONA, b 1698 ; d 1744
CARLO BERGONZI CREMONA, b 1682 ; d 1747

7 دیدگاه

  • خشایار
    ارسال شده در آبان ۲۷, ۱۳۸۷ در ۱۰:۲۲ ق.ظ

    با سلام
    لطفا در زمینه خرید ویولن خوب و مناسب(عدم تاثیرپذیری از شرایط رطوبتی در نقاط مختلف کشور،صدادهی مناسب و دوام)راهنمایی بفرمایید که از کجا یا چه سازنده ای(در داخل کشور) می توانم تهیه کنم

  • amir
    ارسال شده در آبان ۲۷, ۱۳۸۷ در ۱۲:۳۴ ب.ظ

    pas in axaro az koja avordin age ax bardari mamnu bud
    :-o

  • ضيايي
    ارسال شده در آبان ۲۸, ۱۳۸۷ در ۲:۳۰ ب.ظ

    در پاسخ به آقای امیر:

    منابع دیگری برای تهیه عکس و اطلاعات در باره نمایشگاه و ویلنهای موجود در آن، وجود دارد که از آنها استفاده شده است.

  • ضيايي
    ارسال شده در آبان ۲۸, ۱۳۸۷ در ۲:۴۶ ب.ظ

    در پاسخ به آقای خشایار:

    مطالبی که درآینده مطرح خواهد شد می تواند پاسخ بسیاری از سوالات را برای شما مشخص کند،البته تلاش شده است که در سایر مقالات تا حدی در باره این موضوع صحبت شود.

    در مورد اینکه از چه سازنده ای می توانید سازی را برای خود تهیه کنید ،باید این نکته را در نظر داشته باشید که به عوامل متنوعی بستگی دارد و با در نظر گرفتن کلیه گزینه ها می توان در باره این موضوع نظر داد.
    در نتیجه بعد از بررسی کلیه موارد میتوان در مورد چگونگی آن به نتیجه رسید.

  • خشایار
    ارسال شده در آذر ۲, ۱۳۸۷ در ۹:۵۳ ق.ظ

    با تشکر از نویسنده مطلب آقای ضیایی
    امیدوارم با بهره گیری از مقالاتی که در آینده از شما و سایت گفتگوی هارمونیک خواهم دید بتوانم به نتیجه مورد نظر برسم

  • violine
    ارسال شده در شهریور ۱۳, ۱۳۸۹ در ۱۲:۲۰ ق.ظ

    how nice there are.

  • ناشناس
    ارسال شده در خرداد ۱۵, ۱۳۹۰ در ۱۱:۵۶ ب.ظ

    اولین عکس این مقاله مربوط به چه ویولنی هست؟ ضمننا اونطوری که من تحقیق کردم گوارنری ایزایی در حال حاضر در تملک Nippon Music Foundation هست با تشکv

    http://nippon.zaidan.info/seikabutsu/2003/00786/contents/0008.htm#contentsTop

ارسال دیدگاه

رایانامهٔ شما نمایش داده نخواهد شد.

نگرشی به تجدد طلبی در هنر و فرهنگ ایرانِ قرن بیستم (XIX)

تنها درویش خان تا حدودی با وزیری تفاهم داشت و برای شنیدن کنسرت ها و خطابه های او به مدرسه خصوصی اش می رفت. اما قبل از این که این رابطه و تفاهم ثمری به بار آورد – و قبل از ریاست اول وزیری در مدرسه موزیک (۱۳۰۷)، درویش خان فوت شد (۱۳۰۵). بعد از فوت او تجدد طلبی به کشمکش بین وزیری و مین باشیان ها یا «موسیقی نوین و علمی ایرانی» با «موسیقی بین المللی و علمی» محدود ماند.

«شیوه‌ی نوازندگی» در موسیقی ما چه معنایی دارد؟ (I)

اگر در موسیقی کلاسیک غربی کار می‌کنیم دادن جواب همه‌فهم به این سوال نسبتا ساده است. یعنی روشی که هر نوازنده آثار را می‌نوازد. بخشی به رابطه‌ی فیزیکی‌ای که یک نوازنده با سازش دارد مربوط است، یعنی مسائلی مثل روش دست گرفتن ساز یا پشت ساز نشستن، نحوه‌ی انگشت گذاشتن، انتقال نیرو به ساز (تقریبا اِکول) و … بخشی هم به مسایل صوتی، مثل صدایی که از ساز درمی‌آورد، دامنه‌ی شدت و ضعف‌هایی که می‌تواند به هر نت یا پاساژ بدهد، شیوش‌های مختلفی که می‌تواند هنگام نواختن هر نغمه یا تکنیک ایجاد کند و بخشی هم به مسایل تکنیکی مثل دامنه‌ی ویبراتوها و از این قبیل.

از روزهای گذشته…

اجرای کوارتت زهی بهزاد رنجبران در میلواکی (آمریکا)

اجرای کوارتت زهی بهزاد رنجبران در میلواکی (آمریکا)

در روز ۱۹ آوریل ۲۰۰۵، کوارتت زهی هنرهای زیبا (Fine Arts Quartet) ، کوارتت زهی شماره ۱ اثر بهزاد رنجبران – آهنگساز ایرانی – در شهر میلواکی در آمریکا به اجرا درخواهد آمد.
نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (III)

نگاهی به سمفونی فانتاستیک اثر جاودان هکتور برلیوز (III)

در موومان دوم با والسی که فرمی همانند روندو دارد (کودا- A′ B A – مقدمه) به شایستگی تضاد کاملی با موومان نخست پدید می آید. فضاسازی لطیف و درخشان در این موومان و بکارگیری دو هارپ به گونه ای که موسیقی تداعی گر بزمی مفرح می شود بسیار قابل توجه است. گفتنی است که این گونه فضاسازی ها مشخصه ی بارز برلیوز است، چنانکه این بخش را می توان با بکارگیری هارپ ها در بخش دوم رومئو و ژولیت، موومان پایانی تدئوم، مارش تروا و همچنین ارکستراسیون برلیوز برای اثری از وبر به نام دعوت به رقص مقایسه کرد.
نصرت فاتح علی خان

نصرت فاتح علی خان

“صدای او، تار زرین گلیم خوش آب و رنگ این موسیقی مرموز – یعنی قوالی – است.” جمله ای که در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۰۱ در مجله بیلبورد منتشر شد.
پرکار در جزییات، سردرگم در کلیّت (III)

پرکار در جزییات، سردرگم در کلیّت (III)

ذکر این نکته ضروری است که تعریف کاراکترهای مختلف بر اساس تمهیدات صوتی متفاوت (مثلاً تمایز مد اجرایی، الگوی ریتمیک، سازبندی و غیره) طبیعتاً در این مورد مسئله ای ضروری و لازم بوده و نگارنده بر این امر آگاه است، اما مشکل اصلی آنجا پدیدار می گردد که در کنار این تلاش برای تعریف موقعیتها، حالت ها و کاراکترهای گوناگون، پیوند اندکی بین آنها وجود دارد؛ مانند مهره هایی از یک تسبیح که رشته ارتباطی آنها از هم گسسته باشد. در بخش پیش رو، تلاش خواهد شد که به بررسی بیشتر این عدم انسجام پرداخته شود.
تارا کمانگر، پیانونوازی از دیار هاروارد (II)

تارا کمانگر، پیانونوازی از دیار هاروارد (II)

دیدیم تارا کمانگر پیانیست و ویولونیستی است جهانی، فارغ‌التحصیل از هاروارد. تارا در بسیاری کنسرتهای موفق در سراسر دنیا آثار موسیقی کلاسیک را اجرا کرده، از باخ تا امین‌الله حسین. اما برنامه‌هایی که تارا اخیرا با محسن نامجو و کیوسک داشته مصاحبه کننده را برآن داشته در مورد حدود و ثغور موسیقی کلاسیک و پاپ از تارا بپرسد. در قسمت اول تارا مقدمه‌ای پرداخت در این باب، و اینک باقی داستان.
گفتگو با عبد الحمید اشراق (IV)

گفتگو با عبد الحمید اشراق (IV)

بله واقعا اینطور بود چه جنگ و جدالهایی خاطرهء دیگری را حکایت می‏کنم تا بیشتر محیط آن زمان را مجسم کنید. در آن زمان رهبری سمفونیک تهران را آقای حشمت سنجریی بر عهده داشت حدود سال ۱۳۵۵ {احتمالا این تاریخ اشتباه است – سردبیر} در برنامه‏ ای در تالار فرهنگ چند قطعه از بزرگان موسیقی را اجرا کردند ما در رابطه با کمبودهای ارکستر مطلبی نوشتیم و کمبودها را از دیدگاه علمی تذکر دادیم، مثلا چون ویولونیست نداشتند چند دانشجو را در صحنه گذاشته بودند یا بدلیل فقدان‏ نوازندهء هبوآ (ابوا)، قطعات را بدون آن اجرا می‏کردند. از این گذشته، نوازندهء فاگوت نیز در دسترس نبود و کم و کاستی‏های دیگری هم بود که در مقاله تذکر دادیم.
قاسمی: خوانندگان عموما” سلفژ را در حد بخور و نمیر میدانند!

قاسمی: خوانندگان عموما” سلفژ را در حد بخور و نمیر میدانند!

سازمان فرهنگی بودجه ای به ما نداد و ارکستر متلاشی شد ولی کر؛ ما از سال ۸۱ آمدیم و فراخوان گسترده تری دادیم برای یک کر بزرگ، باز با همت آقای اردلان و نافعی مسئول وقت فرهنگسرا و مسئول مالی سازمان که ایشان هم خیلی کمک کردند، درست است که ایشان کارشان مدیریت فرهنگسرا و مجموعه مالی سازمان بود ولی فرد بسیار فهیم و فرهنگی ای بودند، درک میکردند که چه چیزی به نفع فرهنگ و هنر است، خیلی حمایت کردند… ما با حجم عظیمی تبلیغ کردیم که باعث شد ما ۴۷۰ نفر را بتوانیم در روز ۲۷ تیر ۸۱ در تالار آوینی فرهنگسرا جمع کنیم. این جمعیت خیلی زیاد بود، سالن کاملا پر شده بود.
«موسیقاب» (I)

«موسیقاب» (I)

این ویژگی که بازگوکننده‌ی انتساب و پیوند شفاف و مشهود یک اثر هنری به زمان و مکان خلق اثر است، در طول قرن گذشته، در توصیف جریان‌هایی در هنرهای تجسمی و ادبیات ایران به‌کار رفته‌است. در مورد موسیقی نیز، عبارت «موسیقی معاصر» که بیش از سه دهه از عمر آن در ایران نمی‌گذرد، بیشتر به آثاری ارجاع می‌دهد که می‌توان بخش اعظمی از آنها را متأثر از موسیقی آوانگارد قرن بیستم غرب و تحت لوای آن دانست.
گذر از مرز ستایشِ محض (II)

گذر از مرز ستایشِ محض (II)

در بعضی نقاط جنگ سرد و در بعضی نقاط (کره، ویتنام، الجزایر و …) جنگ گرم جریان داشت. محیط روشنفکرانه‌ی آمریکا و اروپا سخت تحت تاثیر این وقایع به‌ویژه جنگ ویتنام بود و به همین دلیل گفتمان روشنفکرانه‌ی ایدئولوژیک درباره‌ی هر چیزی از جمله موسیقی فراوان خریدار داشت و بسیار معمول شمرده می‌شد، از این زاویه نیز نقدهای زیادی بر آثار اشتوکهاوزن و زیباشناسی اعلام شده و نشده‌اش وارد آمد که همه –چنان که خواهیم دید- تابعی از مخالفت سرسختانه‌ی چپ‌گراهای پیش‌رو با «هنر نخبگان» (High Art) بود و به عنوان نتیجه‌ای منطقی از اعتراض جنبش چپ به «فرهنگ نخبگان» (High Culture) بر می‌آمد.
یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی  <br>در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (VII)

یادآوری های پیرامون بررسی سه شیوه هنر تک نوازی
در موسیقی ایرانی، پژوهش مجید کیانی (VII)

شاعر و نویسنده همدوره ردیف های موسیقی سنتی، آقا غلامحسین، میرزا عبدالله و آقا حسینقلی: قاآنی شیرازی، شاعر رسمی دربار ناصرالدین شاه است که غیر از قصیده سرایی و مداحی به شیوه سعدی نیز غزل می گفته و کتاب «پریشان» را به سبک «گلستان» سعدی با «اندکی تغییر» نوشته است. مراجعه به این کتاب «ملال تکرار» را دقیقا نشان می دهد. (۴)