پخش های تلویزیونی شبکه NBC بر روی دیسکتهایی با ضبط الکتریکی نگهداری می شد، هم بر روی 78-rpm و 33-1/3 rpm ضبط می شد تا آنکه در سال 1947 شبکه NBC از نوار کاست استفاده کرد. صدها ساعت از تمرینهای توسکانینی به همراه ارکستر NBC در آرشیو میراث توسکانینی در کتابخانه عمومی نیویورک نگهداری می شود. توسکانینی اغلب به دلیل نادیده گرفتن موسیقی آمریکایی مورد انتقاد قرار گرفته، گرچه در 5 نوامبر 1938 دو اثر ارکستر از ساموئل باربر (Samuel Barber) را رهبری کرد.

در سال 1945 ارکستر سمفونیک NBC را برای ضبط (Grand Canyon Suite) اثر فرد گروف (Ferde Grofé) در تالار کارنگی و برای ضبط "آمریکایی در پاریس" اثر جرج گرشوین (George Gershwin) در استودیوی 8-H متعلق به خود ارکستر NBC، رهبری کرد.

در سال 1940 توسکانینی ارکستر را به سفری به آمریکای جنوبی برد، وی در اواخر سال بر سر ترتیب در استفاده از موسیقیدانان، با مدیریت NBC دچار مشکل شد. این اختلافات باعث شد توسکانینی در مارچ 1941 با RCA قراردادی برای فصل زمستان ببندد، اما خود، ارکستر را با ذکر آنکه برخواهد گشت، برای مدتی ترک کرد.

بنابراین لئوپاد استوکووسکی به مدت سه سال در زمان غیبت توسکانینی رهبری NBC از سال 1941 تا 1944 بر عهده گرفت. شرایط روحی توسکانینی به زودی بهبود یافت و از فصل سوم سال 1944 رهبری آنجا را به طور کامل ادامه داد.

از مشهورترین کنسرتهای پخش شده با رهبری توسکانینی در سال 1942 بود با اجرای آمریکایی سمفونی شماره 7 دیمتری شوستاگوویچ، زیرا به دلیل جنگ جهانی دوم و ممنوعیتهای اجرای آن، این قطعه از روسیه سابق به آمریکا برده شد.

در تابستان 1950 توسکانینی ارکستر را به سفرهای وسیعی برد. عکسی بسیار مشهور از توسکانینی در هنگام اسکی مربوط به این دوره از سفرها باقی مانده. توسکانینی و موسیقیدانان با قطار مخصوصی سفر کردند. کنسرتهای NBC در استودیو 8-H تا پائیز 1950 ادامه داشت، به دلیل آکوستیک خشک استودیو 8-H ، کنسرتهایشان را در تالار کارنگی برگزار و ضبط کردند.

تمام اجراهای آثار واگنر برای پخش در 4 آوریل 1954 در تالار کارنگی گذاشته شد، در طی اجرای کنسرتها توسکانینی از خطای حافظه رنج می برد که گاه باعث بروز اشتباهاتی در رهبری او می شد. پس از آن وی دیگر رهبری کنسرت با اجرای زنده یا پخش زنده را بر عهده نگرفت. در ژوئن همان سال وی آخرین ضبطش را از دو اپرای وردی انجام داد.

توسکانینی 87 ساله بود زمانی که خود را بازنشسته کرد. در رادیو هفت اپرای کامل را رهبری نمود از جمله "لا بوهم" و "اوتلو" که همه آنها بر روی CD عرضه شدند در واقع کمکی بود به شنوندگان موسیقی مدرن که بدانند اپراهای رهبر ی شده توسط توسکانی نی چه صدایی دارد.

به کمک پسرش والتر، توسکانینی سالهای باقی مانده عمر خود را به تدوین نوارها و ضبطهایی که به همراه ارکستر سمفونی NBC، ارکستر لا اسکالا، ارکستر فیلارمونیک نیویورک و ارکستر فیلادلفیا انجام داده بود پرداخت.

ضبطهایش با ارکستر سمفونیک BBC از سال 1937 تا 39 و به همراه ارکستر فیلارمونیا 1952 توسط شرکت ضبط EMI تولید شد. توسکانینی در دوران بازنشستگی علاقمند به تماشای بوکس، کشتی و برنامه های کمدی بود.

این رهبر بزرگ در 16 ژانویه 1957 در سن 89 سالگی بر اثر حمله مغزی در منزل خویش در نیویورک درگذشت. پیکرش به ایتالیا بازگردانده و در میلان به خاک سپرده شد. روی سنگ قبرش به زبان ایتالیایی نوشته شد: "و اینجا اپرا پایان یافت، چرا که استاد درگذشت". بنا به خواست توسکانینی، چوب رهبریش به هاروا نیلی (Herva Nelli) خواننده سوپرانو، داده شد. پس از مرگش جایزه گرمی 1987 نیز به وی تعلق گرفت. توسکانینی در 21 ژوئن 1897 با کارلا د-مارتینی که هنوز بیست سال نیز نداشت ازدواج کرد. فرزند اولشان والتر بود و پس از او دختری به نام والی، فرزند سومشان جیورجی هم در سن 5 سالگی بر اثر دیفتیری درگذشت. در همان سال صاحب آخرین فرزند، واندا شدند.

قسمتی از اجرای ارکستر سمفونیک NBC را به رهبری توسکانینی بینید

توسکانینی با خوانندگان و موسیقیدانان فراوانی در طی حرفه خود کار کرد اما تنها عده ای معدودی مورد علاقه وی بودند از جمله پیانیست روسی-آمریکایی ولادیمیر هورویتز (Vladimir Horowitz).

آنان بارها با هم همکاری داشته اند که برجسته ترین آنها ضبطهای کنسرتوی پیانوی برامس و اولین کنسرتوی پیانوی چایکوفسکی به همراه ارکستر سمفونیک NBC برای ضبط RCA بود. در سال 1939 هورویتز با واندا دختر توسکانینی ازدواج کرد. در ارکستر لا اسکالا که مدرنترین سیستم نورپردازی را در سال 1901 داشتند، توسکانینی در سال 1907 نوع اجراهای اپرا را بهبود بخشید.

وی تاکید بر تاریک کردن فضا در هنگام اجرا داشت، همانطور که زندگی نامه نویس وی، هاروی ساش (Harvey Sachs) نوشته: "توسکانینی معتقد بود شما موفق نخواهید شد مگر آنکه تمام موارد کار به درستی ساخته شده باشند؛ خواندگان، ارکستر، کر، دکور، صحنه و لباس." توسکانینی علاقه به سیستم کلاسیک قرارگیری موسیقیدانان بر روی سن داشت؛ ردیف اول ویولن ها بعد ویلنسل ها در چپ، ویولا ها در راست و ردیف دومی از ویلنها در راست دورتر.

توسکانینی اپراهای فراوانی را برای اولین بار رهبری کرد، دلقکها (Pagliacci)، لا بوهم، دختری از غرب طلایی (La Fanciulla del West) و توراندخت (Turandot). همچنین رهبری اولین اجراهای ایتالیایی زبان از اپراهای زیگفرید-پهلوان افسانه ای آلمان، غروب (یا شامگاه) خدايان (Götterdämmerung)، سالومه، پلئاس و ملیزاند(Pelléas et Mélisande)، اریانثه(Euryanthe) و اولین اجرای آمریکای جنوبی "تریستین و ایزولد" و "خانم پروانه" و اولین اجرای آمریکای شمالی از "بوریس گودونف" برعهده داشت.

en.wikipedia.org